حامدرحیمی پنجکی شرحی درهم از اطلاعات رزم

آریایی‌ها یکی از شعب مردمان هند و اروپایی بودند. برخی از باستان شناسان معتقدند که ساکنان اولیه آریان‌ها یا آریایی‌ها در قسمت شرقی و جنوب شرقی دریای خزر بوده و برخی دیگر آن‌ها را به مردمان قفقازیه که به قسمت‌های جنوبی خزر آمده‌اند نسبت می‌دهند. ایشان سربازانی را تشکیل می‌دادند که می‌بایست یک روز جانشین امرایی بشوند که خود در خدمت ایشان بودند؛ بنابراین آریان‌ها مردمانی قوی، سلحشور و صحرا گرد بوده و کار عمده‌شان پرورش حیوانات اهلی و شکار و سواری و تیراندازی بوده‌است. ورزش و تقویت قوای بدنی و مهارت در جنگ و سواری و تیراندازی و راهپیمایی از اصول متداول این مردم بوده‌است قومی که دائماً در حال کوچیدن و منازعه با بومی‌های محلی بوده و به قهر و غلبه زمین‌ها و کشتزارها را تصاحب می‌کرده قطعاً باید چالاک و سلحشور و بردبار و قوی‌اندام باشند.
این مردم به تدریج شهرنشین شده و ده و شهر و قصبه به وجود آورده‌اند از وقتی که آریان‌ها شهرنشین شدند همیشه مورد هجوم شعبه دیگر آریایی‌ها – سکاها واقع شدند. قبل از تشکیل دولت ماد، آریان‌ها به شکل ملوک الطوایفی می‌زیسته و رئیس هر خانواده با قدرت کامل خانواده را اداره می‌کرد، و در مواقع جنگ یکی از رؤسای این خانواده فرماندهی لشکر را به عهده می‌گرفتند که بعداً مقام سلطنت از همین اختیارات به وجود آمد. در آن زمان هیچ‌یک از امراء و سلاطین قدرت رئیس خانواده را تهدید نمی‌کردند.

از قرن نهم قبل از میلاد سه تیره بزرگ آریایی در سرزمین ایران به حکومت رسیدند، در مشرق باختری‌ها، در مغرب مادها و در جنوب پارس‌ها. آنچه از اخلاق و آداب این زمان روشن است حالت آمادگی قوم آریایی برای حرکت و جنگ و دفاع بوده و در این عصر کشت غلات کاملاً مرسوم شده و در دهات و قصبات مزارع رونق بیشتری یافتند. تربیت حیوانات اهلی را عملی ساخته و اسب و سگ از نظر فوایدی که در جنگ و سفر و حضر و نگهبانی رمه و گله داشتند بیشتر اهمیت داشت.

کشف‌های بسیار نوینی در فرانسه، آفریقا و استرالیا دربارهٔ هنر غارنشین‌ها وجود دارد (برای نمونه لاسکائوکس) که مربوط به زمان ماقبل تاریخ است اطلاعات زیادی دربارهٔ جشن‌های مذهبی و رفتار انسان‌ها از آن دوران را در دسترس قرار می‌دهد. دانشمندان با کمک تاریخ‌نویسی کربنی دریافته‌اند که پیشینهٔ برخی از این منابع به ۳۰۰۰۰ سال پیش بازمی‌گردد. شواهد مستقیم و کافی دربارهٔ ورزش از این منابع به دست نیامده‌است اما می‌توان این برداشت را داشت که فعالیت‌هایی در آن دوران وجود داشته که برابر ورزش در زمان ما می‌شده‌است.

واقعیت‌های هنری و ساختاری وجود دارد که نشان می‌دهد که در ۴۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح چینی‌ها با ورزش و فعالیت‌های شبیه آن سر و کار داشته‌اند. به‌نظر می‌رسد که ورزش ژیمناستیک یکی از ورزش‌های پرطرفدار و عمومی در چین باستان بوده‌است. آثار باقی‌مانده از فرعونها نشان می‌دهد که تعداد زیادی از ورزش‌ها، شامل شنا و ماهیگیری، به‌طور کامل گسترش یافته و تکمیل شده بود و به‌طور منظمی در چندین هزار سال قبل در مصر باستان انجام می‌شده‌اند. سایر ورزش‌های مصر باستان شامل پرتاب نیزه، پرش ارتفاع و کشتی گرفتن بود. ورزش‌های ایران یا پرشیای باستان مانند هنر نظامی ایرانیان در زمان زرتشتیان ارتباط نزدیکی با مهارت‌های دفاعی و رزمی جنگی داشت. از رشته‌های ورزشی دیگری که در پرشیا رواج داشت از چوگان و شمشیربازی سوار بر اسب می‌توان نام برد. در اروپا، علائم باقی‌مانده از ایرلند باستان شمایلی از آماده کردن جنگاوران برای جنگ را نشان می‌دهد که یادآور ورزش هاکی ایرلندی در عصر حاضر است. پیشینه این تصاویر به ۱۳ قرن قبل از میلاد مسیح بازمی‌گردد.

شمار زیادی از رشته‌های ورزشی از قبیل، کشتی، دو، بوکس، پرتاب نیزه، پرتاب دیسک، راندن گاری در زمان یونان باستان وجود داشته‌اند. این فعالیت‌ها ارتباط فرهنگ نظامی و توسعه ورزش در یونان باستان را نشان می‌دهد. از زمانی که یونانی‌ها المپیک را به وجود آوردند، ورزش بخشی از فرهنگ این کشور شده‌است. بازی‌های المپیک در ابتدا هر چهار سال یکبار در المپیا (دهکده کوچکی در پلئوپونس) برگزار می‌شده‌است. از آن روزگار تا زمان حال این ورزش‌ها به‌شکل فزاینده‌ای سازمان یافته‌تر شده‌اند و مقررات ویژه‌ای برای آن‌ها تدوین شده‌است. صنعتی شدن زمان استراحت و تفریح بیشتری برای شهروندان کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه فراهم کرده و باعث شده مدت زمان بیشتری برای ورزش صرف کنند. چه به‌عنوان تماشاچی مسابقه‌های هیجان‌انگیز ورزشی و چه به‌عنوان شرکت‌کننده در این‌گونه رقابت‌ها. این گرایش‌ها و تمایل‌ها با کارایی مد یا وسایل ارتباط جمعی گسترده و ارتباطات جهانی وسیع ادامه دارد. حرفه‌ای شدن در یک ورزش یک مورد و امتیاز خاصی شده و بعلاوه بودن آن‌ها محبوبیت و مردمی بودن ورزش‌ها را افزایش داده‌است، تا آن جا که طرفداران ورزش‌ها شروع به تبلیغ و نمایش ورزشکاران حرفه‌ای از طریق رادیو، تلویزیون و اینترنت کرده‌اند که همه آن‌ها در تمرین‌ها و رقابت‌های ورزشی با ورزش‌های آماتور شرکت و نقش دارند. فوتبال محبوب‌ترین و مردمی‌ترین ورزش در سطح جهان است.

ورزش از نظر لغوی اسم مصدر است. به معنای «ورزیدن» و برزیدن مصدر آن، یعنی کارکردن، عمل کردن، کوشیدن، پیاپی انجام دادن و ریاضت کشیدن است. معادل کلمه ورزش در زبان انگلیسی "sport" است که به هر نوع فعالیت بدنی و بازی که منجر به انجام مسابقه و نمایش مهارت بین دو فرد یا دو گروه شود و ملزم به انجام تمرین‌های مداوم و فراگرفتن مهارت در یک حرکت یا رشته ورزشی باشد، اطلاق می‌شود.

ورزش به تمامی گونه‌های فعالیت فیزیکی بدن گفته می‌شود که شرکت کنندگان آن می‌توانند به صورت منظم و سازمان یافته یا گاه به گاه در آن شرکت کنند و از آن برای بهبود تناسب اندامشان یا فراهم آوردن سرگرمی و تفریح بهره ببرند. ورزش می‌تواند به صورت رقابتی برگزار شود که در این صورت باید بر پایهٔ رشته قوانینی که مورد توافق همگان است، یک یا چند برنده در آن مشخص گردد که در این‌گونه ورزش‌ها شرکت کنندگان باید درجه‌ای از توانمندیهای مربوط به آن رشته به ویژه در رده‌های بالاتر را داشته باشند. ورزش به دو دسته کلی تقسیم می‌شود:

• ورزش انفرادی
• ورزش تیمی

  هم‌اکنون با در نظر گرفتن ورزش‌های تک نفره، صدها رشتهٔ ورزشی وجود دارد. ورزش‌های گروهی می‌تواند افراد را در قالب دو یا چند گروه دسته‌بندی کند و تیم‌ها با هم رقابت کنند. گونه‌هایی از فعالیت‌های غیر فیزیکی وجود دارد که گاهی آن‌ها را به ورزش نسبت می‌دهند و به آنها ورزش فکری گفته می‌شود؛ برای نمونه می‌توان به ورق‌بازی و بازی‌های تخته‌ای و فکری اشاره کرد.

  تعریف ورزش به هدف و منظور از انجام آن بستگی دارد:

  برای نمونه رقابت‌های شنا که در برابر هزاران نفر در یک استخر سرپوشیده ویژه مسابقات انجام می‌گیرد یک گونه از ورزش به‌شمار می‌رود در حالی که شنا در یک استخر معمولی یا در دریا یک تفریح شمرده می‌شود. رشته‌های فراوانی در ورزش وجود دارند و مردم زمان و هزینه زیادی را چه به عنوان شرکت‌کننده و چه به عنوان تماشاگر صرف ورزش می‌کنند. ورزش و ورزش کردن طی سالیان طولانی از قالب یک تفریح و سرگرمی به قالب یک حرفه و فعالیت درآمده‌است و تعداد بیشماری از ورزشکاران حرفه‌ای در سراسر جهان از طریق ورزش به ثروت رسیده‌اند. این یکی دیگر از ویژگی‌های ورزش به‌شمار می‌آید. امروزه ورزش زنان نیز جایگاه ویژه‌ای در مجامع بین‌المللی پیدا کرده‌است. ولی با این وجود به ورزش بانوان آنگونه که در خور آن باشد توجه نمی‌شود که امید است در آینده نه چندان دور حمایت‌های ویژه ای از آن به عمل آید.

  واژهٔ ورزش که از دیرباز معنای تمرین و ممارست داشت به هنگام تصویب «قانون ورزش اجباری در مدارس» در ۱۶ شهریور ماه ۱۳۰۶ خورشیدی به‌طور رسمی به معنای امروزی وارد قاموس واژگان دولتی ایران شده‌است. توسعهٔ ورزش‌ها، با توجه به گذشتهٔ کامل آن‌ها، مطالب مهمی را دربارهٔ دگرگونی‌های اجتماعی و دگرگونی‌های خود ورزش‌ها آشکار می‌نمایند.

رشته های مطرح رزمی جهان

سبکها و رشته های زیادی از رزمی وجود دارند که در جهان مطرح هستند

مهمترین و پر طرفدارترین رشته های رزمی  که امروزه در دنیا فعالیت دارند عبارتند از :

کاراته – کونگ فو – تکواند – بوکس – کیک بوکسینگ

 KICKBOXING   TAEKWONDO   BOX   KARATE   KUNGFUTOA

علاقمندان زیادی در دنیا در این رشته ها فعالیت میکنند و رویدادهای آن را دنبال میکنند .

حرکات تکنیک ها و ضربات و برخی دفاع ها در این رشته ها تا حدودی مشترک هستند و فقط اسامی و روش های اجرا متفاوت است . معمولا افرادی که در یکی از این پنج رشته فعالیت میکنند میتوانند در تمامی رشته های رزمی موفق باشند.

تاریخچه ورزش رزمی

هنر و ورزش رزمی تاریخ مفصلی دارد که ما  در اینجا بسیار مختصر  به آن اشاره خواهیم کرد. هنر رزمی در حدود  ۴۰۰۰ سـال قبل ، توسط حکومت امپراطوری  چین بـه نـام دودمن شیا برای نبردهای تن به تن پایه ریزی شد.

پیدایش هنر رزمی  را  به ۵۴۰۰  سال پیش دوران مصر باستان نیز نسبت میدهند.  بـه استناد  تصویر به جامانده دو انسان بر روی دیوار که با هم مبارزه میکنند .

تعریف ورزش رزمی

حرکات و تکنیک ها و فنونی که با استفاده از دست و پا برای مبارزه و درگیری و دفاع از خود انجام میشود تعریف ساده ای از هنرهای رزمی است

برخی رزمی را مبارز ه و درگیری تن به تن می دانند . عده ای نیز آن را درگیری  با استفاده از دست و پا و استفاده از ادوات و آلات سرد مانند شمشیر و نانچکو ، چوب  و …  میدانند .

عده ای نیز ورزش رزمی را هنر و صرفا جهت ساخت ذهن و تفریح و سرگرمی میدانند و …

در یک جمع بندی میتوان هنرهای رزمی را این چنین معرفی کرد :

هنر رزمی عبارت است از حرکات و تکنیکها و ضرباتی که با استفاده از دست و پا و بدن انجام میشود جهت مبارزه و درگیری و دفاع ، و یا اجرای حرکات نمایشی .

تاثیراتی که ورزش رزمی بر انسان میگذارد : اعتماد به نفس ، ساخت ذهن و روح ، داشتن جسم سالم ، اخلاق و نظم ، افتادگی و از خود گذشتگی و اهداف پاک میباشد.

هنرهای رزمی ، هر فردی در طول دوران زندگی خود همیشه به فکر بـوده است که بتواند رزمی کار خوبی باشد و یا از فنون آن آگاهی داشته باشد .

چه به این رشته علاقمند باشد یا نباشد. با توجـه بـه اینکه هنرهای رزمی نوعی آمادگی در برابر درگیریها و دفاع و حملات فیزیکی می باشد علاقه به این رشته رزمی معمولا از سنین  ۵ تا ۶۰ سالگی وجود دارد . معمولا  از هر صد نفر فعال درورزش رزمی حدود پنج نفر مسیر را ادامه داده و موفق می شوند.

ورزشهای رزمی با سایر رشته های ورزشی متفاوت است . تنها رشته ای است کـه استفاده از آن برای هر کسی لازم است . اگرچه ورزش های دیگری هم مانند: تیراندازی ، سوارکاری و شنا نیز هست که یادگیری آن برای هر شخصی لازم است ، اما این ورزشها نیاز به داشتن امکانات است.

ولی برای یادگیری رزمی نیاز به هیچ امکاناتی نیست، بدون آن نیز میتوان به یادگیری فنون آن مشغول شد. از سن کودکی تا سنین بالا ، بسته به وضعیت جسمانی میتوان این ورزش را شروع کرد و آموزش دید .

راجع به اثر ورزش بر میگرن، مستندات و مقالات ضدونقیضی وجود دارد. در برخی از آنها ورزش بعنوان محرک حملات میگرن یاد شده و در برخی دیگر ورزش از طرق مختلف باعث کاهش حملات شده بود. چیزی که از جمع بندی مطالب حاصل کردم، این بود که نباید صرفا واژه ورزش را به کار برد. چون اثر ورزش دقیقا به نوع تمرینات بدنی وابسته بود. در واقع می‌توان به اهمیت نوع فعالیت بدنی در بهبود و یا تشدید حملات میگرن پی برد.
تمرینات سبک و عموما هوازی، از مسیرهای زیر، باعث کاهش حملات میگرنی می گردد:

۱. تغییرات فیزیولوژی و روان‌شناختی
۲. کاهش اثر انقباض عروق مغز
۳. بهبود جریان خون در مغز
۴. افزایش سطح اندورفین
۵. افزایش سروتونین
۶. کاهش چربی و وزن
۷. آرام‌بخش و کاهنده استرس
۸. افزایش جذب اکسیژن و بهبود خواب

برخی از تمرینات ممنوعه:
۱. وزنه‌برداری
۲. دویدن های سریع
۳. فوتبال
۴. شنای سرعتی
۵. تنیس
۶. قایقرانی

برخی از تمرینات توصیه شده:
۱. دوچرخه ثابت
۲. پیاده‌روی
۳. ایروبیک
۴. یوگا
۵. دویدن آهسته
۶. شنای آهسته
۷. پیلاتس کم فشار

نکات لازم هنگام تمرین کردن که باید رعایت شود:
۱. شدت تمرین هوازی بیش از ۷۰ درصد نباشد.
۲. حین تمرین باید بتوانید یک جمله را کامل بدون قطع نفس ادا کنید.
۳. ورزش سه روز در هفته با شدت متوسط به پایین باشد.
۴. هر جلسه یک تا نهایتا ۱.۵ ساعت باشد.
۵. درصورت احساس سر درد، بلافاصله تمرین قطع گردد.
۶. گرم کردن و ریکاوری حتما انجام شود.
۷. زمان گرم کردن حداقل ۱۵ دقیقه باشد.
۸. نوشیدن منظم آب قبل، حین و بعد از تمرین.

بعضی  مربیانی را در باشگاه ها مشاهده میکنیم که شیوه تمرین دهی مناسبی را دارند، اما به لحاظ تئوریک فاقد برخی شاخص های تمرینی هستند، و با خود می گویم کاش علاوه بر آن، چند روزی هم در دوره های تئوری مربیگری و دوره های تخصصی تئوریک رشته مورد نظرشان شرکت می کردند، تا پشتوانه علمی را نیز چاشنی طراحی تمریناتشان نمایند.

*همچنین مربیانی را نیز دیده ایم که بعضا در کاد‌ر فنی تیم های ملی بوده اند، ولی افتخارشان این بوده که تاکنون یک مولتی ویتامین هم نخورده اند. آنها تنها راهی که برای طراحی و تغییر تمرینات میدانند، صرفا افزایش حجم و شدت تمرین هست، ولاغیر.شاید شما هم مربیانی را دیده اید که بدون علم و صرفا به پشتوانه تعداد فالور بالا، خود را حتی مجاز به طراحی برنامه غذایی هم می دانند.

*در مقابل این مربیان در دانشگاه های سراسری و آزاد، اساتیدی را مشاهده کرده ایم که سواد و تخصصشان فقط بر روی وایت برد میباشد. و ورزش را هم از دانشگاه و با قبولی در رشته تربیت بدنی شروع کرده اند، و گاها مثل رزومه های پژوهشی شان که مدیون کار مستمر “دانشجوهایشان” هستند و هیچ کمکی به دانشجو به جز دیتا فروشی برای پایان نامه نمی کنند، و برای “خودشان” رزومه عملی و ملی تدارک دیده اند. جالب است که ادعایشان نیز گوش عالم را کر می کند.
بعضی از این دکترها و کارشناسان، اگر به یک باشگاه و یا زمین تمرینی بروند ،حتی یکساعت هم نمی توانند درست تمرین بدهند و یا مجموعه ای را مدیریت کنند. در عوض استاد تئوری های علمی تربیت بدنی هستند.

عرصه علم، صحنه فخر، غرور و منم منم گویی نیست. اینجا همه باید یاد بگیریم و بس. (چه استاد، چه دانشجو)

 یک مربی کاربلد، باید علاوه بر یک پیشینه موفق عملی در حد تیم ملی و حداقل قهرمانی کشور، تحصیلات تربیت بدنی را هم جدی بگیرد تا بتواند به درستی و با مبانی علمی ، تمرین طراحی کند و یا باشگاهی را اداره نماید و یا حداقل با شرکت در دوره هایی که مدرسین آنان نه به لحاظ دوستی و ارتباط با برگزار کننده، که به دلیل علم و تخصصشان انتخاب شداند، توانایی تئوریک و علمی خود را افزایش دهد.

تنفس از راه بینی می تواند مزایای مختلفی داشته باشد.

۱. گرم شدن هوای وارد شده به ریه
۲. مرطوب شدن هوا
۳. تصفیه بخشی از آلودگی های تنفسی
۴. مبارزه با عفونت
۵. تنظیم بهتر دمای بدن
۶. جلوگیری از خشک شدن دهان

نتیجه گیری:
بهترین شیوه تنفس، خصوصا در هوای سرد، آلوده و خشک، استفاده از بینی برای انجام تنفس است. ولی اگر بر اثر شدت تمرین ناچار به تنفس از دهان شدید، نگران نباشید و سعی کنید به آهستگی عمل تنفس را به بینی خود منتقل نمایید.